Pierwsze zlecenie
Wszystko zaczęło się od stolika kawowego ze szklanym blatem.
W 2005 roku studiowałem informatykę na Politechnice Kijowskiej i szukałem pracy dorywczej. Zatrudniłem się w firmie meblowej, nauczyłem się AutoCAD-a i zacząłem rysować stoliki. Szło mi na tyle dobrze, że zapytali, czy mógłbym się nauczyć robić też obrazki do ich reklam. Rysunki techniczne ogarnąłem szybko. Ile czasu może zająć jeden render? No właśnie.
Dostałem od firmy pieniądze na podręczniki i płyty z programami. Jako student bez grosza nie mógłbym sobie na to pozwolić. Do dziś jestem im za to wdzięczny. Za dnia chodziłem na zajęcia, a w wolnym czasie ślęczałem nad opasłymi podręcznikami do 3ds Maxa i V-Raya. Czytasz rozdział, wszystko jasne. Odpalasz program. Gdzie jest podręcznik? Gotowych modeli 3D było mało, a o filmiku, na którym ktoś pokazuje cały proces od początku do końca, można było pomarzyć.
Po kilku miesiącach zabrałem się za pierwszy render. Byłem wtedy przekonany, że wiem już prawie wszystko. Jak z taką wiedzą udało mi się zrobić aż tak paskudny obrazek, do dziś nie rozumiem. Nie mam już zdjęć tamtych stolików ani pierwszych renderów. Szkoda. Chętnie zobaczyłbym teraz (i wam pokazał), co odważyłem się wtedy oddać.
Przez pierwszych kilka lat prawie nic na tym nie zarabiałem. A po zajęciach i tak odpalałem 3ds Maxa i potrafiłem siedzieć cały wieczór, próbując zrozumieć, czemu obraz na ekranie znów nijak się ma do tego w mojej głowie. Gdzieś wtedy dotarło do mnie, że wprawdzie uczę się programowania, ale zdążyłem już zostać grafikiem 3D.
Przy meblach nauczyłem się, jak się je projektuje i ile w obrazie potrafią zmienić światło i kompozycja. Za pierwsze zarobione pieniądze kupiłem cyfrową lustrzankę i wciągnąłem się w fotografię. Podobało mi się, że można wziąć zupełnie zwyczajny przedmiot i jednym ujęciem pokazać, co cię w nim zaciekawiło. W renderach też zacząłem częściej robić zbliżenia. Weźmy chochlę. Nadal uważam, że zasłużyła na własne ujęcie.



Na swoim
Po studiach zacząłem pracować na własny rachunek. Robiłem wizualizacje wnętrz dla projektantów.
Praca w Dorohouse
Zacząłem pracę jako grafik 3D w kijowskim studiu Dorohouse. Dział z czasem się rozrósł i z jakiegoś powodu powierzono mi jego prowadzenie. Okazało się, że można doskonale wiedzieć, gdzie ustawić kamerę, i kompletnie nie umieć wytłumaczyć tego drugiej osobie. Do tego doszły rozmowy rekrutacyjne, wdrażanie nowych ludzi i pilnowanie, żeby kilka projektów prowadzonych naraz dokądś dotarło. W Chersoniu wszystko to bardzo mi się przydało.
Powstanie studia i pierwsze biuro w Chersoniu
Chersoń to moje rodzinne miasto. Kiedy wróciłem i zacząłem składać Terodesign w całość, miałem mieszkanie, które z zadziwiającą pewnością siebie nazywałem biurem. Wyglądało tak, że niektórzy bali się wejść. Część tych, którzy się odważyli, o programach 3D usłyszała po raz pierwszy na rozmowie o pracę. Wyobraźcie to sobie. Przychodzicie na rozmowę, już trochę żałujecie, że weszliście, a dopiero teraz dowiadujecie się, na czym polega ten zawód.
Ludzi z doświadczeniem było niewielu, więc szkoliłem ekipę od zera. Chcieli nauczyć się fachu, z którego dało się nieźle żyć w Chersoniu, a nam pracy nie brakowało. Pamiętam, jak mój pierwszy pracodawca we mnie uwierzył. Chciałem dać im taką samą szansę, więc dość szybko przeszli od nauki do prawdziwych projektów.
Dziś powiedziałbym, że to był szalony pomysł. Przecież widziałem własne pierwsze rendery. Niby mogłem wyciągnąć z tego jakieś wnioski. Teraz jestem pod tym względem trochę nudniejszy. Najpierw sprawdzamy, jak grafik radzi sobie z podobnymi zadaniami. Dopiero potem powierzamy mu pracę dla klienta.
Pracowaliśmy wtedy ramię w ramię. Cieszyłem się, gdy ktoś po raz pierwszy poradził sobie sam. Trochę jak rodzic, który patrzy na pierwsze kroki dziecka. Jeszcze stoisz obok, gotów je złapać, a za chwilę to ono biega szybciej od ciebie. Zdarzało się, że ja jeszcze dłubałem przy scenie, a ktoś obok już skończył. Kiedy coś się zacinało, siadaliśmy razem, otwieraliśmy scenę i sprawdzaliśmy, co poszło nie tak. Potem ta osoba próbowała jeszcze raz samodzielnie.
Wszystkich nas wciągnęło 3D. Nawet po skończonej pracy potrafiłem zostać przy biurku obok, żeby zobaczyć, co komu wyszło, i zapytać, jak to zrobił. Jeszcze niedawno pokazywałem im, od czego zacząć, a teraz sam się od nich uczyłem. Przy tych pogaduchach się zaprzyjaźniliśmy, a ja zacząłem traktować siebie trochę mniej serio. I kogo obchodziło, jak wyglądało biuro? Nam było tam dobrze.
Po paru latach przenieśliśmy się do normalnego biura. Robiliśmy już wizualizacje i kompletne projekty wnętrz mieszkań i domów. Dawniej, kiedy nie wiedziałem, gdzie postawić kanapę, pytałem projektanta. Teraz z tym pytaniem przychodzili do mnie. Całe szczęście, że przez lata nasłuchałem się odpowiedzi.
Przeprowadzka do Polski
W 2015 roku przeprowadziłem się do Polski, założyłem tu firmę i otworzyłem biuro w Krakowie.
Do renderowania kupowaliśmy drogie komputery. Przed każdym kolejnym zakupem z zapałem liczyłem, ile godzin zaoszczędzimy. Żona proponowała przy okazji zerknąć na cenę. Ciekawe, jak wybiórczo lubiłem wtedy matematykę. Dziś nie wiem, czy odważyłbym się to powtórzyć. Za młodu wystarczało mi energii, naiwności i ciągot do ryzyka, żeby najpierw działać, a potem porządnie się przestraszyć.
Projekty międzynarodowe i przejście na Corona Renderer
W 2016 roku przyszły pierwsze zlecenia z zagranicy i wzięliśmy się za wizualizacje architektoniczne budynków z zewnątrz. Ponad dziesięć lat z 3ds Maxem, a ja znów siedzę przed ekranem i zastanawiam się, od czego zacząć.
Na nowych komputerach rendery liczyły się szybciej. Tylko że przez noc można zrobić dziesięć pięknych ujęć, a rano się dowiedzieć, że klient potrzebował jednego, z drugiej strony budynku. Nauczyliśmy się zaczynać od pytania, gdzie i do czego posłużą obrazy. Potem pokazywaliśmy wstępne kadry, wspólnie wybieraliśmy te właściwe i dopiero wtedy zabieraliśmy się za oświetlenie i materiały. Jeśli potrzebny jest widok od podwórka, lepiej wiedzieć o tym przed spędzeniem połowy wieczoru nad odbiciami w oknach od ulicy.
Chętnie wymienialiśmy się doświadczeniami z ludźmi z innych studiów 3D. Czasem spotykaliśmy się na piwie i gadaliśmy o ustawianiu światła albo prowadzeniu projektów. W jeden wieczór można było komuś pomóc i samemu wrócić z pomysłem, który aż chciało się nazajutrz sprawdzić. Nadal jestem im wdzięczny za tę otwartość. Pokazywaliśmy prace w galeriach internetowych, dostawaliśmy uwagi, czasem też zlecenia. Były dobre miesiące i takie, które wolałbym przewinąć.
Programy się zmieniały, a my razem z nimi. Najbardziej poczułem to przy przesiadce z V-Raya na Corona Renderer. Kto pamięta tamte czasy, pewnie wie, jak to jest zmienić silnik renderujący po latach przyzwyczajeń. Gdy coś nie gra ze światłem, ręka sama wie, gdzie kliknąć. Nagle trzeba od nowa rozgryźć materiały i sprawdzić, które stare sztuczki jeszcze działają. Podobało mi się, jak żywe były obrazy z Corony. Wreszcie mogłem lepiej przewidzieć, co zobaczę, gdy render się przeliczy. Dla takiego efektu warto było znów zostać początkującym. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, jak bardzo ta umiejętność uczenia się od nowa przyda mi się, kiedy w naszej pracy pojawi się AI (o tym, jak zaczęliśmy jej używać i co się u nas sprawdziło, opowiem w następnym artykule).
Studio przechodzi w pełni na pracę zdalną
Umieliśmy już prowadzić jeden projekt z różnych miast. W 2022 roku studio przeszło całkowicie na pracę zdalną i wspólne biuro przestało być potrzebne.
Wszyscy, którzy zaczynali w tamtym mieszkaniu, nadal zajmują się 3D. Ja, jak widać, też. Do dziś siadam do pracy z tą samą ciekawością, z jaką po zajęciach odpalałem 3ds Maxa.